فضای سبز و پارک سازی
دل سیاه زمین را شکافتی تا بوسه بر سپیدی سحر زنی..........جهانی سبز شد.
وحید تهمورثی کارشناس طراحی فضای سبز و باغ و پارک

پرنده بهشتی

شنبه 24 مرداد 1388

نویسنده: وحید تهمورثی | طبقه بندی:باغبانی، 

پرنده بهشتی Strelizia

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 نام علمی این گیاه از نام ملکه شارلوت مکلامبورگ استرلیتز همسر ژرژ سوم پادشاه انگلستان گرفته شده است .

 

  این جنس که از گیاهان خانواده موز Musacees است در تمام دنیا فقط دارای پنج گونه دائمی همیشه سبز می باشد که فقط یک گونه آن به نام پرنده بهشتی رژینه S.reginae در باغبانی استفاده می شود و چهار گونه دیگر به صورت وحشی میباشند . گونه مورد نظر بومی جنوب آفریقا ( کاپ) است .

 

   بلندی آن در حدود یک متر می رسد . این گونه دارای برگهای نسبتا روشن ، چرمی و تخم مرغی شکل که بر روی دمبرگی به طول ۴۵ سانتیمتر قرار می گیرند .

 

  گل آذین آن به طول ۱۵ سانتیمتر در بهار در انتهای ساقه گل دهنده به طول یک متر تا یک متر و نیم ظاهر میشود .

 

  گل آذین شامل اسپات سبز با با رگه های ارغوانی و قایق مانند است که در هنگام باز شدن گلها به صورت افقی درآمده و در آن ۴ – ۱۰ گل قرار می گیرد .

 

 گل ها دارای کاسه نارنجی و جام آبی رنگ بوده و روی هم رفته شباهت به سر پرندگان پیدا می کند .

 

 از این رو در زبان انگلیسیBird of paradise و فرانسه Oiseau du paradis بنام پرنده بهشتی نامیده میشود .

 

  معمولا گل ها بتدریج باز می شوند و بیشتر به صورت گل بریده در گل فروشیها به فروش می رسد .

ولی می توان خود گیاه را در گلدان های بزرگ در آپارتمان پرورش داد .

 

در گلخانه بر اثر فورساژ میتوان در تمام فصول آن را گلدار کرد .

 

●اقسام مشهور این گونه عبارتند از:

۱ – پرنده بهشتی پرولیفرا S.Prolifera : دمبرگها در این گونه بسیار دراز بوده و گل آذین دارای دو اسپات است .

۲ – پرنده بهشتی پومیلا S.Pumila : گیاه کوتاه و گل ها دارای کاسبرگ هایی به رنگ نارنجی تند می باشند .

 

●مراقبت های لازم :

۱ – نور : این گیاه به نور زیاد ( تابش مستقیم خورشید ) احتیاج دارد .

بنابراین چنانچه در آپارتمان پرورش داده می شود باید آن را نزدیک پنجره جنوبی که فاقد پرده است قرار داد .

وی چون در تابستان شدت نور زیاد است باید آن را در جلو پنجره جنوبی که پرده داشته باشد و یا کمی دورتر از پنجره جای داد .

 

۲ – حرارت : درجه حرارت مناسب برای گیاه بین ۱۶ – ۱۹ درجه سانتیگراد است و درجه حرارت کم تر از ۳- و بیش از ۳۰+ را تحمل نکرده و از بین میرود .

 

۳ – آبیاری : در هوای معتدل هفته ای دو روز باید آبیاری شود ولی در هنگام استراحت گیاه که از اواسط تیرماه تا اواخر مردادماه است باید آبیاری را بکلی قطع کرد و یا به ندرت انجام داد .

 

۴ – نوع خاک : خاک باید قوی ( دارای کود حیوانی « پودر گوشت و غیره ) و کمی ماسه ای باد .

برای زود به گل نشاندن گیاه باید در مردادماه زمین را به عمق ۸۰ سانتیمتر شخم زده و به آن کود حیوانی اضافه کرد .

اسیدیته مناسب برای گیاه در حدود ۷ – ۸ میباشد .

 

۵ – کود : میتوان از کودهای مختلف موجود در بازار طبق دستورالعمل هریک که معمولا در روی جعبه نوشته شده است استفاده کرد .

ولی بهترین کود ، مخلوطی از ۱۰۰ گرم نیترات پتاسیم ۱۰۰ گرم فسفات کلسیم و ۲۰۰ گرم سولفات آمونیم میباشد که به مقدار ۲ گرم در لیتر ، هر هفته یک بار از فروردین تا مهرماه باید به گیاه داده شود .

●روش کشت و ازدیاد :

یکی از روش های تکثیر این گیاه کشت بذر آن است .

ولی برای بدست آوردن بذر باید به تلقیح مصنوعی اقدام کرد .

معمولا هر گل آذین در حدود ۵۰ دانه ایجاد می کند .

عمل کشت معمولا در بهار در حرارت ۱۸ – ۲۱ درجه سانتیگراد صورت می گیرد .

رویش دانه نامنظم و ۳ تا ۵ ماه طول می کشد .

در سال اول گیاه ضعیف میماند و بهتر است آن را به گلدان منتقل کرده و در گلخانه نگاهداری کرد . ولی در سال دوم و یا سوم میتوان آن را به محل مورد نظر انتقال داد .

این گیاهان جدید در سال چهارم پاجوش تولید کرده و در سال ششم یا هفتم گل می دهند .

روش دیگر تکثیر ، تقسیم بوته است . که از بهار تا تابستان میتوان انجام داد .

پایه های حاصل به کندی رشد می کنند و پس از دو یا سه سال گل می دهند وبه نوبه خود دو سال پس از تکثیر ایجاد پاجوش می کنند .

معمولا روی پایه های جوان سه ساله ۶ – ۱۰ گل آذین به وجود می آید و در صورتی که در پایه های مسن ممکن است تا ۵۰ گل آذین ظاهر شود .

 

برگرفته از کتاب : گلها و گیاهان زینتی

نوشته : مهندس منوچهر کارگر

نظرات() 

کلی ترین اطلاعات در مورد خیار

جمعه 23 مرداد 1388

نویسنده: وحید تهمورثی | طبقه بندی:باغبانی، 

مقدمه

 

خیار از تیره ی کدوئیان با نام علمی Cucumis sativus و نام انگلیسی Cucumber است.

خیار گیاه بومی هندوستان است و از آنجا به نقاط دیگر جهان راه یافته است. خیار گیاهی علفی است و یکساله که دارای ساقه خزنده و پوشیده از خارهای نازک و خشن است. برگهای آن بزرگ و دارای زاویه و دندانه دار است و گلهای آن زرد رنگ می باشد و میوه آن سبز رنگ و بسته به نوع و نژادهای مختلف ممکن است کوچک و یا دراز باشد.

 

ترکیبات شیمیایی

خیار دارای مواد ازته و هیدروکربنه و مواد گوگردی و کمی چربی , دارای املاحی از قبیل منگنز, کربنات کلسیم , سلولز است. علاوه بر اینها دارای ویتامین های C‍ ـ3 B ـ1B ـ A نیز می باشد . در روغن دانه خیار که رنگ آن زرد روشن با طعمی شبیه به طعم روغن زیتون است , اسیدهای چرب اشباع شده مانند اسید استئاریک, اسید پالمیتیک و اسیدهای اشباع نشده مانند اسید اولئیک و اسید لینولئیک وجود دارد.

خواص خیار

 

خیار داری خواص مدر ، نرم کننده و ملین ، مسهل ، دافع کرم کدو ، ضد تشویش و دلهره ، ضد بی خوابی ، ضد ناراحتی‌های عصبی ، مسکن حرارت و تشنگی است.
تخم خیار خواب آور ، آرام بخش ، زرداب آور , مدر بول , ضد کرم ملایم , تصفیه کننده خون , حل کننده اورات‌ها و اسید اوریک و جلا دهنده ‌است.

خیار در موارد ناراحتی‌های جلدی ، دفع سموم و چربی‌های مضر، درمان دردهای کلیه، نقرس، باد مفاصل، رماتیسم، رفع چاقی و فشار خون، تب‌های عفونی و شدید ، التهاب‌های درونی ، سنگ‌های کلیه و مثانه, تب‌های صفراوی, یرقان زرد , رفع التهاب جگر و معده به کار می‌رود.
خیار برای بیماران مبتلا به دیابت و یرقان خوب است و باعث تقویت کبد و رفع تشنگی می‌نماید و برای خرد کردن سنگ‌های کلیه و مثانه مؤثر می‌باشد . خیار را می‌توان در موارد سوزش ادرار به کار برد.
خیار نفاخ است بنابراین اگر ناراحتی معده دارید در مصرف آن زیاده روی نکنید. کسانی که خیار را خوب هضم می کنند باید آن را با نمک میل کنند.

پوست خیار ویتامین C دارد .

کاشت خیار

 

خیار به دو صورت گلخانه ای و معمولی کشت می شود .

بذر های مورد استفاده عمدتا شامل "گلخانه ای" و "معمولی" است .

در کشت خیار تراکم مناسب برای بونه ها ، 2 تا 5/2 بوته در متر مربع است .

بودن در معرض آفتاب در تمام طول روز

بذر خیار در دمای 11 درجه سانتیگراد جوانه می زند . در مناطق سردسیر بعد از رفع سرما کاشت خیار انجام می شود . در مناطق جنوبی کشورمان در دو فصل بهار و پائیز این گیاه کاشته می شود . این سبزی محصول فصل گرم است و گیاه جوان آن به یخبندان حساس است . مانگین درجه حرارت روزانه برای رشد خیار بین 18 تا 24 درجه سانتیگراد است .

خیار را تقریبا در هر خاکی می توان به خوبی پرورش داد. اما خاک خوب خاکی است که سبک (خاک با کود کم) باشد و دارای زهکشی خوب و مواد الی زیادی باشد .

با ظهور 4 برگ خیار ، ساقه باید با نخ هایی به سقف آویزان شود ، در غیر اینصورت ساقه خم خواهد شد و باعث خسارت می شود .

 

آبیاری

 

خاک خیار هر روز باید از نظر رطوبت مورد بررسی قرار گیرد و در صورت نیاز آبیاری گردد . در تابستان ممکن است روزی چند بار آبیاری گردد اما در زمستان هر چند روز یکبار پدید خواهد آمد .

 

کود دهی خیار

 

به طور کلی برای کود دهی از دو نوع شیمیایی و آلی استفاده می شود ، که کود آلی خود شامل دو نوع حیوانی و گیاهی (گیاخاک) می باشد .

کودهای آلی را قبل از کاشت بذر اضافه می کنند .

کود های آلی به منظور افزایش مواد آلی خاک ، بهبود ساختمان فیزیکی خاک ، پایداری ساختمان خاک و افزایش ظرفیت نگهداری آب در خاک استفاده می شوند .

کود های شیمیایی هم به منظور افزایش مواد معدنی خاک و تامین عناصر مورد نیاز گیاه مورد استفاده قرار می گیرد .

امروزه در کشت گلخانه ای از کود های مخلوطNPK (ازت+فسفر+پتاسیم) استفاده می شود .

کود های حیوانی شامل موارد زیر است :

- گاوی

- مرغی (که دارای ازت زیادی است)

- اسبی

- گوسفندی (طبق تحقیقات ما برای کشت سنتی و خانگی خیار در قدیم ، غالبا از این نوع کود استفاده می شده)

 

و مواد معدنی موجود در کودهای شیمیایی :

1-  ازت : ازت از مهمترین عناصر غذایی گیاه است و در رشد و باردهی آن تاثیر مستقیم دارد . پیش از این ، بخش اعظم ازت مورد نیاز گیاهان از کودهای حیوانی فراهم شده است و اکنون ازت ، بزرگترین بخش از کودهای شیمیایی را تشکیل می‌دهد. در صورت کمبود ازت ابتدا برگ های پایینی کمرنگ شده و در صورت ادامه کمبود ازت رنگ برگ ها در تمام گیاه بطور یکنواخت به زردی تمایل پیدا می کند .

2-  فسفر : فسفر در توسعه ریشه ها و رشد عمومی و باردهی گیاه تاثیر دارد . به همین جهت باید قبل از کاشت به زمین داده شود تا در مراحل اولیه رشد بوته در دسترس گیاه باشد .

3-  پتاس : پتاس در اغلب خاک های ایران بقدر کافی وجود دارد و در صورت دادن کود دامی نیز مقدار زیادی پتاس به خاک اضافه می شود.

4  منیزیم : کمبود منیزیم در خیار بسیار شایع است . علامت آن بدین صورت است که در برگهای مسن، فاصله بین رگبرگها از حاشیه به طرف داخل زرد می شود. اگر این کمبود ادامه پیدا کند ، در قسمتهای زرد شده لکه های قهوه ای پیدا می شود و برگ تدریجا حالت سوخته به خود می گیرد.و این امر باعث کندی رشد عمومی گیاه می شود .

5-  آهن : در خاک های آهکی و قلیایی که قلیاییت بالاتر از 8 داشته باشد آهن موجود در خاک به صورت غیر محلول در می آید و گیاه دچار کمبود آهن
می گردد. در خیار، به صورت زردی برگه های تازه و جوان بروز می نماید و رگبرگ ها سبز باقی می ماند. در مراحل بعدی ، رگبرگ ها نیز زرد شده و زردی از سر گیاه به طرف پایین توسعه پیدا می کند.

 

عناصر دیگری هم مانند : کلسیم ، گوگرد ، بور ، مس و ... در قالب کود های شیمیایی به گیاه داده می شود .

برداشت خیار

به محض اینکه خیار به اندازه مطلوب رسید باید برداشت شود . ماندن خیارهای رسیده روی بوته مانع رشد خیارهای کوچک می شود و محصول کاهش می یابد.

عامل تلخی خیار

تلخی موجود در میوه ی خیار در اثر ماده ای به اسم کوکوربتاسین (cucurbitacin) است که در ته آن وجود دارد و در ریشه ساخته می شود و در ساقه و ریشه ی آن هم وجود دارد . اما کوکوربتاسین در خیارهای گلخانه ای دیده نشده و یا به ندرت و تحت شرایط نامساعد (تنش) اتفاق افتاده .

*کوکوربتاسین ضد سرطان است .

کوکوربتاسین خود ، شامل انواع B,C,D,E,J و غیره می باشد ، که در خیار به دو صورت آگلیکون و مونوگلیکوزید وجود دارد .

به طور دقیق ، عامل تلخی خیار کوکوربتاسین B و C است .

 

اثر استرس های محیط روی تلخی

دما مهمترین عامل است .

-         دما ( سرمای زیاد بیشتر از گرمای زیاد باعث تلخی می شود )

-         آبیاری بیش از حد

- خاک سنگین : خاک با کود زیاد

-         نوع بذر خیار

خیارهایی که بد شکلند غالبا تلخ ترند .

 

آزمایشی ترتیب دادیم و مقدار زیادی نمونه ته خیار تهیه کردیم و از 8 نفر نظرسنجی کردیم . هر یک از افراد از 3 نمونه مختلف "پوست ته خیار" ، "میوه ی خیار" و "قسمت چسبیده به ساقه" مطابق جدول یکی را تلخ احساس کردند :

 

 

پوست ته خیار

میوه ی خیار

قسمت چسبیده به ساقه

5

0

1

نتیجه 1

با توجه به نظرسنجی متوجه شدیم : تلخی خیار در پوست ته آن وجود دارد . که این نتیجه با بررسی محققان دیگر و مقالات اینترنتی همخوانی داشت .

در مراحل بعدی ، برای ما این سوال مطرح شد که : "انواع کود ها چه تاثیری می توانند روی تلخی خیار بگذارند ؟"

بعد از پرس و جو از افراد قدیمی فهمیدیم که خیارهای حال حاضر از نظر تلخی اصلا قابل مقایسه با قبلا نیستند . به همین دلیل شروع به مقایسه ی عواملی که از گذشته تا کنون در کشت خیار دخالت داشته اند کردیم.

با بررسی های ما این عوامل شامل موارد زیر است :

1-     نوع بذر

2-     خاک و نوع کود

3-     میزان آبیاری

 

آزمایش 2

 

در آزمایشی به مقایسه ی اثر انواع کود پرداختیم . در این آزمایش نوع بذر را ثابت (بذر معمولی) و انواع کود ها را مقایسه کردیم . میزان آبی که به گیاه ها می دادیم تقریبا زیاد بود .

ما این آزمایش را همزمان دوبار انجام دادیم (یعنی از هر نمونه 2 تا داشتیم) = نمونه 1 و نمونه 2

بعد از کمی پرس و جو متوجه شدیم که در قدیم و به صورت خانگی که خیارها تلخ میشده از کود گوسفندی استفاده می کردند . بنابرین یکی از نمونه ها را " خاک بایر + کود گوسفندی " قرار دادیم .

" خاک بایر خالی و بدون کود " را به عنوان شاهد قرار دادیم .

و یک نمونه را هم "خاک بایر + کود شیمیایی " در نظر گرفتیم .

نمونه 1

برای خاک بایر از خاک های اطراف اتوبان شیخ فضل ا.. استفاده کردیم ، که مطمئن بودیم مستقیما از کوه آورده شده و کاملا خالص است .

کود شیمیایی ای که استفاده کردیم "کلات آهن" نام داشت .

و به عنوان گلدان برای کاشتن خیارها (چون طول ریشه خیار بعد از رشد 30 تا 50 سانت می شود و گلدانی با این شرایط پیدا نکردیم) از سه تا سطل آشغال استفاده کردیم ! (و زیرشان را برای تخلیه ی آب سوراخ کردیم)

درون هر سطل (برای پایین آوردن ریسک کار) سه گروه دانه کاشتیم . {19 مرداد}

همزمان با کاشتن دانه ها در سه سطل چند تا هم توی باغچه ی خانه مان کاشتم . (در 3-4 سال اخیر چندین بار به باغچه کودهای حیوانی داده بودیم)

سطل ها در یک هفته ی اول که هنوز بوته ها بزرگ نشده بودند ، در سایه قرار داشتند و هنوز کود نداده بودیم . دانه ها بعد از سه روز جوانه زدند {22 مرداد}

بعد از اینکه سومین برگشان ظاهر شد {28 مرداد} کود ها را اضافه کردیم :

- نسبت کود حیوانی به خاک = 3/1

- کود شیمیایی : حل کردن یک قاشق از آن در 1 لیتر آب ، برای 1 مترمربع خاک

بعد از اینکه بوته ها کمی بزرگ شدند ، در هر سطل 2 تای قوی تر را باقی گذاشتیم و بقیه را کندیم .

اولین آثار غنچه ها در بوته های باغچه ظاهر ش .{20 شهریور}

در 29 شهریور بوته های درون کود گوسفندی سوختند .

در 12مهر اولین غنچه در بوته ی کود شیمیایی ظاهر شد . یعنی 5/1 ماه بعد از کاشتن .

5 روز بعد خیار بدون کود گل داد .

در حالیکه قطر ساقه ی خیارهای درون سطل کمتر از 3 میلیمتر و طولشان تقریبا 15 سانت شده بود ، یکی از بوته های باغچه حدودا 70 سانت شد ! با قطر تقریبی 1 سانت ...

در تاریخ 16/7 دوباره به باغچه کود اضافه کردیم (البته شعاع 30 سانتی بوته ها را خالی گذاشتیم)

در حالیکه خیارهای درون سطل باریک و عملا بدون رشد باقی مانده بودند ، یکی از بوته های باغچه خیاری به بزرگی 15 سانت و قطر 5/2 داد . در همین وضعیت خیار را همزمان با یک خیار عادی خوردم :

- پوست انتهای خیار تلخ بود .

- خیار بعد از بریدن بوی مطبوعی داد.

- میوه ی آن خوشمزه تر بود .

- پوست آن پررنگ تر بود با خارهایی روی سطحش .

 

http://shimi87.persianblog.ir/post/86

نظرات() 

تیپ‌های مختلف چغندرقند

جمعه 23 مرداد 1388

نویسنده: وحید تهمورثی | طبقه بندی:زراعت، 

چغندرقند از لحاظ وزن، ریشه و مقداردرصد قند به چند تیپ مختلف به شرح زیر تقسیم بندی شده است:

تیپ E یا پر محصول : این نوع چغندر دارای ریشه های بزرگ با محصول ریشه بالا و درصد قند كم و دوره رشد طولانی 210 تا 240 روز می باشد. متوسط وزن ریشه آن حدود 900 گرم و میانگین درصد قند آن 15-14 در صد است.

تیپ N یا معمولی : دارای محصول ریشه و درصد قند متوسط ( 16 درصد) با دوره رشد كوتاهتر ( 210-180 روز ) می باشد.به علت سازگاری با شرایط آب و هوایی ایران حدود 50 درصد چغندرقند ایران را این نوع تشكیل می دهد.

تیپ Z با درصد قند بالا: دارای ریشه مخروطی كوچك ، باریك و كشیده به وزن متوسط 600 گرم است.غده دارای شیارهای جانبی عمیق بوده و درصد قند آن حدود 17 درصد است كه از تیپ های E و N بیشتر می باشد و نسبت به دو تیپ قبلی زود رس تر بوده به طوری كه دوره رشد آن بین 150 تا 180 روز می باشد.

تیپ ZZ یا خیلی پر قند: وزن ریشه های آن كمتر از نوع Z ولی در صد قند آن بیشتر است. نسبت به شرایط نامساعد محیطی مقاومتر از سایر انواع چغندرقند بوده و در برنامه های به نژادی به منظور تولید ارقام جدید مورد استفاده قرار می گیرد.

تیپ RC: این نوع اخیرأ در فرانسه از تلاقی بین تیپ های Z وN تولید گردیده و دارای مشخصات شبیه تیپ N ولی درصد قند بیشتر از آن می باشد.ضمنأ نسبت به بیماری سركوسپوریوز مقاوم بوده و به همین دلیلRC (مقاوم نسبت به سركوسپورا) نامگذاری شده است 

نظرات() 

چغندر قند

جمعه 23 مرداد 1388

نویسنده: وحید تهمورثی | طبقه بندی:زراعت، 

خصوصیات گیاهی: چغندر قند با نام علمی Beta vulgaris گیاهی است دو ساله از تیره اسفناج كه بصورت گیاهی یكساله زراعت می شود . چغندر قند طی دوره رشد رویشی فاقد ساقه بوده و بصورت مجموعه ای از برگهای بزرگ افقی تا عمودی مشاهده می شود . طول دوره رشد برای تولید قند 6 تا 9 ماه می باشد .

محصول زراعی چغندر ریشه ای است بزرگ و آبدار كه شامل سه قسمت است : 1) طوقه كه قسمت بالائی ضخیم شده و برگها از آن منشأ می گیرد 2) منطقه كوتاه و صاف در زیر طوقه كه گردن گفته می شود . گردن قطورترین منطقه ریشه می باشد ب3) قسمت گوشتی ریشه كه ذخیره قند در آن انجام می گیرد . مقدار قند در منطقه گردن و طوقه پایین است مقدار قند در ارقام اصلاح شده به 16 تا 20 درصد می رسد . امراض و كمبود مواد غذایی موجب افزایش ریزیش برگها گشته و عملكرد را پایین می آورد زیرا در این حالت برگهای جدید بوجود می اید كه صرفاً بامصرف قند ذخیره شده ریشه رشد می كند . معمولاً ساقه گل دهنده چغنمدر كه در سال دوم رشد بوجود می آید از مركز طوقه رشد می كند گلها كوچك و در روی گل آذین خوشه ای مركب بطور منفرد با دستجات 2 تا 7 گلی مشاهده می شود خود عقیمی و دگرگشتی بر گیاه حاكم است باد عامل مهم در گرده افشانی بشمار می رود .

تجمع قند در بعضی از دوره های رشد تحت تأثیر دو عامل به حداكثر میزان خود می رسد 1) آهسته و كند شدن رشد برگها و ریشه 2) تعادل مطلوب بین فتوسنتز و تنفس بعلت روزهای آفتابی و روشن كه موجب بالایی فتوسنتز می گردد و شبهای خنك كه تنفس را پایین نگه می دارد . چغندر قند سازگاری وسیعی به شرایط محیط متنوع دارد به سرما و گرما نسبتاً مقاوم است تحمل خشكی را دارد به شوری خاك نیز مقاوم است . عوامل محیطی مانند حرارت ، نور ، طول روز و رطوبت خاك تا حد زیادی تعیین كننده نحوه رشد و ذخیره قند در ریشه می باشد . خاكهای بارور ،‌دارای زهكشی خوب ، بافت متوسط و اسیدیته خنثی تا كمی قلیایی برای چغندر قند ایده آل است . عملكرد در خاكهای نیمه سنگین بشرط وجود زهكشی خوب نیز مطلوب می باشد .

تناوب زراعی: چغندر قند به ساختمان عالی خاك نیاز دارد . بنابراین بهتر است بعد از بقولات علوفه ای چند ساله ، كود سبز و یا كود آلی فراوان و به عنوان اولین محصول وجینی در تناوب قرار گیرد اگر چه چغندر قند به مواد غذایی زیادی نیاز دارد و خاك را تا عمق 80 الی 125 سانتی متری از مواد غذایی تهی می سازد اما زمنی باقیمانده از آن فاقد علفهای هرز بوده و ساختمان خاك را بهبود می بخشد . چغندر قندر با سایر چغندرها ، گیاهان جنس كلم و جنس اسفناج در بعضی بیماریها مشترك بوده و نمی بایست با آنها در تناوب قرار گیرد .

مثالهایی از تناوب چغندر قند :

یونجه ( 4 ـ 5 سال ) سیب زمینی ـ چغندر قند ـ ذرت

شبدر ـ چغندر قند ـ گندم یا جو

گود سبز ـ چغندر قند ـ حبوبات یا سویا

کود شیمیایی: تولید هر تن چغندر به 5/3 الی 5/4 كیلو ازت ، 25/1 تا 5/1 كیلو اكسید فسفر ، 2/4 تا 5/5 كیلو اكسید پتاسیم و 8/1 تا 2/2 كیلو اكسید كلسیم نیاز دارد .

تاریخ کاشت: حرارت مناسب جوانه زدن بذر چغندر قند بین 15 تا 20 درجه سانتی گراد است . با رسیدن میانگین حرارت شبانه روزی هوا به حدود 10 تا 12 درجه سانتی گراد به كشت چغندر بهاره نمود .

كشت زود هنگام پاییزه ممكن است با هجوم آفات در اوایل دوره رشد و نیز گلدهی روبرو گردد زیرا هر چه سن چغندر قند در زمان روبرو شدن با سرما بیشتر باشد بهتر نسبت به سرما عكس العلم نشان می دهد .

کنترل علفهای هرز: چغندر قند ، بخصص در مراحل اولیه رشد نسبت به رقابت علفهای هرز بسیار حساس است . از حدود یك هفته بعد از سبز شدن فقط می توان بین ردیفها را كولتیواتور زد . علف كشهایی مانند رونیت و اپتام را میتوان قبل از كاشت چغندر پاشید و با خاك مخلوط نمود . علف كش پتانال را می توان بعد از سبز شدن چغندر هنگامی كه چغندر حداقل 2 برگ داشته باشد ولی علفهای هرز جوان و كمتر از 4 برگ داشته باشد بكار برد . علف كش پیرامین از برگ وریته علفهای هرز جذب شده و بصورت قبل از كاشت مصرف می شود .

آفات و امراض: كرم برگخوار چغندر قند یا كارادرنیا Caradrinacxigua  : از آفات عمومی محسوب می شود رنگ لارو كارادرنیا بطور معمول سبز است ولی گاهی به رنگ قهوه ای و حتی سیاه دیده می شود لاروهای جوان به پارانیم برگ و لاروهای مسن تر به رگبرگها حمله می كنند در صورتیكه تراكم آفت شدید باشد طوقه نیز مورد تغذیه قرار می گیرد و بوته خشك می شود مبارزه با این آفت عمدتاً از طریق مصرف سموم فسفره مانند دیمكون ، گوزاتیون ، دیپرتكل و یا سوپر اسید انجام می پذیرد .

بید چغندر قند یا لیتا پروانه كوچكی است با نام علمی wcellatella scrobipalpa از آفات خصوصی چغندر قند است لارو كامل این حشره از جوانه های مركزی تغذیه می نماید مبارزه با این حشره عمدتاً با استفاده از سموم شیمیایی فسفره مانند گوزاتیون ، دیمكون انجام می شود .

از جنس آگروتیس Agrotis چند حشره با اسامی شب پره زمستانی Agrotis seaetum كرم آگرویتس A.ypsilon ، آگرویتس A.nigrum و شب پره آگرویتس A.pronuba به چغندر حمله می كنند این آفات به برگها ، دمبرگها و طوقه چغندر حمله می كند و موجب خشك شدن گیاه جوان می گردد مبارزه با حشرات جنس آگرویتس عمدتاً با استفاده از طعمه مسموم انجام می شود .

كك چغندر با نام علمی chaetocnema tibialis یكی از آفات مهم چغندر در ایران محسوب می شود . خسارت به چغندر توسط حشره كامل كه سوسك كوچكی به طول 2 میلیمتر است می باشد كك به برگهای جوان حمله و آنها را مشبك می سازد . برای مبارزه می توان از سمهای فسفره استفاده نمود . مگس چغندر با نام علمی Pegomyia betae مگس كوچكی است بطول تقریباً 5 میلیمتر كه لارو آن به چغندر آسیب می رسانند قسمتهای آلوده ماننده تاول باد می كند و زرد رنگ می شود كه در نتیجه برگها خشك شده و از بین می رود مبارزه با این آفت از طریق سموم فسفره مانند دیازینون یا دیمتوات بصورت سمپاشی می باشد .

شته سیاه باقله با نام علمی Apbis fabae از افات عمومی محصولات زراعی است این شته بین 5/2 تا 3 ملیمتر طول داشته و به رنگ سیاه براق و گاهی تا سبز زیتونی دیده می شود این شته از شیره پرورده گیاه تغذیه و باعث پیچیدگی ، پژمردگی و زردی برها و حتی خشكیدن آنها می گردد با این آفت می توان با سموم متاسیستوكس ، دیمتوات و سوپر اسید مبارزه كرد .

بیماریهای مهم چغندرقند: بیماری سفیدك سطحی توسط قارچی بنام Erysiphe betae ایجاد و از مهمترین بیماریهای چغندر قند در ایران محسوب می شود علائم بیماری ابتدا بصورت ظهور پوشش گرد مانندی در سطح زیرین برگ است كه در اثر توسعه بیماری به سطح فوقانی برگها نیز گسترش می یابد این پوشش سفید مدتی بعد تغییر رنگ داده و قهوه ای می گردد و در نتیجه برگها شادابی خود را از دست داده و زرد می شوند راه مبارزه استفاده از قارچ كشها مانند سموم گوگردی می باشد .

بیماری لكه گرد برگ چغندر یكی از بیماریهای مهم چغندر در نواحی گرم و مرطوب است كه توسط قارچی بنام Cercospora beticola ایجاد می شود . علائم بیماری پیدایش لكه های گرد كوچكی به قطر 2 تا 5میلیمتر به رنگ خاكستری یا قهوه ای مایل به خاكستری با حاشیه قرمز متمایل به قهوه ای روی برگها می باشد .

كنترل بیماری با ضد عفونی بذر با فرمالین و سمپاشی مزرعه با تركیبات مس مانند كوپر اویت انجام می شود . بیماری پوسیدگی ریشه چغندر قندر ظاهراً توسط قارچهای مختلفی تولید می شود این بیماری پس از تشكیل ریشه غده ای به چغندر حمله و موجب پوشیدگی ریشه در ناحیه طوقه می گردد . راه مبارزه با آن با انتخاب ارقام مقاوم و استفاه از قارچ كشها مانند تترا كلرو سوپرایكس و ریزكتول كمبی امكان دارد

نظرات() 

کشت بدون خاک گلهای آپارتمانی

جمعه 16 مرداد 1388

نویسنده: وحید تهمورثی | طبقه بندی:باغبانی، 

الف- نحوه کاشت: کاشت گیاه به چند صورت بذر، غده، ریشه، نهال و قلمه صورت می کیرد. برای این منظور ابتدا محل بستر کشت را که از پرلیت و یا ماسه و یا تواما پر شده با محلول غذایی بسیار رقیق و حتی با آب تنها کاملا خیس نموده آنگاه بذر را کاشته و روی آنها با همان مواد مصنوعی بستر 2 تا 3 سانتیمتر پوشانده می شود. اگر قرار است غده، ریشه، نهال یا قلمه کاشته شود محل آنها را کمی گود کرده تا براحتی در جای خود مستقر شود. آنگاه اطراف آن بمیزان 2 تا 3 سانتیمتر از مواد مصنوعی بستر پر می گردد. برای آبیاری بذر و یا نهالهای کاشته شده گلها می توان چند روزی آنها را تا استقرار کامل با آب تنها آبیاری نمود و همین شیوه را میتوان برای کاشت بذر و نهال سبزیجات بکار بست، با این تفاوت که با شروع رشد رویشی آنها بخصوص در مورد گیاهان نور پسند بایستی آوند کشت را در محلی مستقر نمود که از نظر تابش نور مشکلی نداشته باشد و حداقل نور مورد نیاز روزانه به گیاهان کاشته شده بتابد یا از نور مصنوعی استفاده گردد. در صورتیکه برای اغلب گلهای آپارتمانی بعلت عدم نیاز به نور مستقیم خورشید آوند کشت را می توان در سایه و هر نقطه مناسب از منزل نگهداری نمود.

برای تهیه انواع نشاء چون بصورت متراکم تهیه می گردد لازم است مسیر کاشت پیوسته و فواصل بین ردیف های کشت نیز کوتاهتر باشد. همچنین بستر ها را می توان بصورت ناودانی و به عرض و عمق 5 تا 10 سانتیمتر و طول دلخواه تهیه و فضای آنها را از پشم سنگ مخصوص کشت هیدروپنیک پر نمود، آنگاه بذر کاری کرد.همچنین می توان از مکعبهای فشرده شده پشم سنگ استفاده نمود که در این حالت در زمان انتقال نشاء مکعب ها همراه نشاء منتقل می گردند.

اینگونه مکعبها کوچک قابل جایگذاری در بستر های کاشت اصلی می باشند ولی از همین مکعب های پشم سنگ نوع بزرگتر و فشرده تر تهیه شده اند که اطراف و کف آنها با لفافهایی پوشیده شده و به عنوان بستر اصلی تا پایان رشد گیاه به تنهایی باقی می مانند.

ب- عملیات داشت:

1-تنظیم دور آبیاری: برای جذب عناصر غذایی توسط گیاه محیط ریشه بایستی همیشه مرطوب بوده و این رطوبت با مواد غذایی مورد نیاز گیاه همراه باشد. در اینصورت جمع آب و مواد غذایی بصورت محلول غذایی تهیه شده و به محیط ریشه ها منتقل می گردد. اینکه این محلول غذایی در چه دفعاتی به محیط ریشه برسد بستگی به روش تهیه بستر دارد.

در سیستم N.F.T محیط ریشه خالی و اطراف آن را صرفا هوا فرا گرفته و محلول غذایی همراه با اکسیژن لازم به عمق 3 تا 5 میلیمتر بطور مرتب از ناحیه انتهای ریشه ها عبور می کند در این روش چون نیاز به جریان دائم محلول غذایی هست و مراقبت های مکرر و  هوا دهی ریشه ها ضروری می باشد، برای استفاده در منازل مناسب نبوده توصیه نمی گردد. برای کاهش زمان آبیاری و سر کشی ها و مراقبت های مکرر و اینکه بتوان آبیاری را دوره ای کرد و بوسیله دستگاه فرمان سیستم محلول رسانی را هوشمند نمود داخل بستر های کشت را از مواد مصنوعی (نگهدارنده) پر نموده و پس از کاشت گیاه آبیاری انجام می گیرد، مواد مصنوعی محلولهای غذایی را در خود جذب نمود و آنگاه بتدریج در اختیار ریشه قرار می دهند. در نتیجه تا زمان وجود رطوبت در محیط ریشه نیازی به آبیاری نمی باشد.

برای تنظیم دوره آبیاری در این روش ابتدا قبل از کاشت گیاه محیط ریشه ها را کاملا مرطوب نمود، آنگاه دور آبیاری بشرح زیر تنظیم می گردد:

       برنامه شبکه آبرسانی را برای دو تا سه نوبت در روز و برای مدت یک تا سه نوبت در روز و برای مدت یک تا دو دقیقه به دستگاه فرمان  منتقل نموده تا زمانی که بذور کاشته شده سبز گردد و یا نهالها و قلمه ها ریشه نماید، آنگاه برنامه آبیاری را مطابق با مراحل رشد گیاه که نیاز به محلول غذایی آن کم کم افزایش می یابد بتدریج به 2 تا 5 دقیقه در هر نوبت افزایش داده و دور آبیاری نیز از 3 تا 4 نوبت در روز منظور می گردد. این تغییرات معمولا برای سبزیجات هر دو تا سه هفته یکبار لازم است انجام گردد در صورتیکه برای پرورش گلها این تغییرات خیلی مورد نیاز نمی باشد.

برای تنظیم دور آبیاری عوامل دیگری نیز موثر است که در مبحث میزان مصرف محلولهای غذایی بدان اشاره گردید. نکته قابل ذکر در طول دوره آبیاری تجمع نمکها در محیط ریشه است که در اثر آن بتدریج EC محیط افزایش می یابد که با آب شویی رفع خواهد شد. البته هرچه دور آبیاری کوتاهتر و تعداد دفعات آن بیشتر شود تجمع نمک ها در محیط ریشه کمتر و EC محیط نیز بکندی افزایش می یابد. همچنین هر چه مسیر های کاشت اعم از لوله یا نیم لوله یا ناودانی طولانی تر باشد طبعا مواد پر شده داخل آنها زیادتر می شود که در این حالت نیاز به افزایش زمان آبیاری می باشد.

2- تنظیم شرایط اقلیمی: چنانچه محل نگهداری آوند کشت در فضای مسکونی و یا اداری باشد طبیعی است که این فضاها از نظر دما و رطوبت مطابق با نیاز انسانها است که خوشبختانه با نیاز پرورش گلها و برخی سبزیجات و تولید نشاء نیز تطابق دارد، لذا از این بابت مشکل چندانی وجود نخواهد داشت مگر تامین نور که بیشتر برای کاشت سبزیجات و تولید نشاء مورد نیاز است. که در این رابطه باید از هر امکان تابش نور در فضای محل استقرار آوند کشت استفاده کرد.

1-2.دما: معمولا دمای ایده آل محیط گیاهان بین 20 ال 25 درجه سانتی گراد می باشد. اگر این دما حداکثر 5 درجه کمتر یا بیشتر بشود مشکلی برای رشد گیاهی ایجاد نخواهد کرد، زیرا با توجه به دمای ایده آل مورد نیاز گیاهان ملاحضه می شود که این میزان دما برای اغلب گیاهان بالاخص گیاهان مورد نظر مناسب می باشد و ایجاد سیستم حرارتی در زمستان و یا سیستم خنک کنندگی در تابستان بطور اختصاصی برای پرورش گیاهان آوند کشت در منزل ضرورتی ندارد، ضمن اینکه دمای موجود علاوه بر تامین نیاز دمایی فضای اندام های هوایی گیاهان کاشته شده دمای مناسب برای محلول غذایی و محیط ریشه ها را نیز تامین می نماید.

2-2.نور:بسیاری از گلهای آپارتمانی نیاز چندانی به نور مستقیم آفتاب نداشته و در نور غیر مستقیم بخوبی پرورش سبزیجات و یا تولید نشاء های مرغوب حتما به نور خورشید نیاز می باشد. در این رابطه می توان از فضای نورگیر ها و یا تابش نورهای پشت پنجره ها و یا فضای تراسهای منازل آپارتمانی استفاده نمود. ولی در صورتی که الزام به تولید در فضای مسقف آپارتمانی یا محیطهای مشابه می باشد می توان با علم به نور مورد نیاز گل یا سبزیجات کاشته شده لامپهای مخصوص ایجاد نور مصنوعی تهیه و در بالای فضای کشت شده با استفاده از تکیه گاه مناسب تعبیه نمود و به اندازه مورد نیاز آنها را روشن نمود.

برای کاهش نور اضافی در محلولهایی که نور مستقیم و اضافی وجود دارد می توان با استفاده از نایلونهای UV دار و یا فایبر گلاس میزان عبور نور آفتاب را کاهش داد.

3-2. رطوبت و تهویه: رطوبت موجود در فضای مسکونی معمولا بیش از 50% حجمی می باشد که اگر چه این میزان کافی نیست ولی رطوبت قابل استفاده و مناسبی برای اکثر گلها و سبزیجات می باشد.

در زمینه تهویه برای پرورش گیاهان گلخانه ای اگر چه هدف خنک نمودن محیط و همچنین تامین CO2 لازم و یا کاهش رطوبت قابل استفاده و مناسبی برای اکثر گلها و سبزیجات می باشد.

در زمینه تهویه برای پرورش گیاهان گلخانه ای اگر چه هدف خنک نمودن محیط  و همچنین تامین CO2 لازم و یا کاهش رطوبت اضافی می باشد ولی همانطور که اشاره شد در محیطهای مسکونی و یا اداری همه این عوامل بمیزان مناسبی فراهم می باشد لذا تهویه خاصی برای گلهای آپارتمانی مورد نیاز نمی باشد. مگر برای گیاهانی که نور پسند می باشند و نیاز به تهویه بیشتری دارند.

ج-برداشت:

1- برداشت سبزیجات: معمولا سبزیجات کشت شده را از نظر برداشت می توان به دو دسته تقسیم بندی نمود یک دسته از سبزیجات که می توانند چندین بار برداشت شوند مثل تره و یا نعناع که می توان آنها را با تراکم بیشتر کاشته و فقط به اندازه نیاز روزانه برداشت نمود تا اینکه با آخرین برداشت، قسمت برداشت شده اولیه آماده مصرف مجدد می گردد.

در کاشت صیفی جات مثل گوجه فرنگی به تدریج و در طول سال میوه از آن برداشت می گردد.چنانچه بوته ها نیاز به قیم و یا داربست نمودن داشته باشند با استفاده از اهرمهای که دربالای بوته نصب شده است بوته ها نصب شده است بوته ها داربست می شوند ضمن اینکه لامپ مخصوص ایجاد نور مصنوعی نیز در بالای بوته ها به اهرم مربوطه نصب گردیده است.

در کاشت سبزیجاتی که برای یک نوبت برداشت می گردند مثل تربچه و ریحان میتوان به طور متوسط به ازاء یک تا دو ماه یک بار کاشت و برداشت نمود ومجددا اقدام به تکرار کاشت و یا سبزیجات دیگر نمود.

2- برداشت نشاء:چنانچه کاشت نشاء انجام گرفته باشد، برداشت نشاءها می تواند یکجا و یا بر حسب نیاز طی چن نوبت و با فاصله زمانی کوتاه همه آنها برداشت شود. بسته به نوع بستر ممکن است ریشه نشاء از مواد مصنوعی جدا شود و یا همراه مواد بستر مثل مکعبهای پشم سنگ منتقل شوند که البته انتخاب نحوه برداشت نشاء به میزان حساسیت گیاه(به جدایی ریشه از مواد مصنوعی یا قطع ریشه ها) نیز بستگی دارد

3- گلهای پرورشی: گلهای کاشته شده در آوند کشت و نگهداری آنها در آپارتمانها و یا فضای اداری اغلب جنبه تزئینی داشته و نیازی به برداشت ندارد. در مواردی ممکن است از گلهای کاشته شده قلمه یا نهال و یا پیاز های تکثیر شده نیز برداشت شود. ولی اگر هدف از نگهداری آوند کشت پرورش گلها بصورت اقتصادی و تجاری باشد و قرار است آئند کشت را بعنوان محلی برای تکثیر گلها به شیوه های گوناگون از جمله استفاده از گل بریده آن منظور نمود.می توان در نواحی مسکونی اجرای آوند کشت را باسطح کمتری نزدیک به 20 تا 50متر مربع برای استفاده از گلهای شاخه بریده آن در وضعیت تجار انجام داد حتی برای تنوع بیشتر در تعدد کشت گلها و یا انواع گیاهان دیگر مثل گیاهان آبزی که به صورت آکواریومی پرورش می یابد می توان آوند کشتهایی در دو یا سه طبقه تهیه و یا به صورت پلکانی آنها را مستقر نمود.

در مواردی که در اماکن مسکونی فضای مناسبی وجود نداشته باشد حتی می توان با استفاده از یک یا چند گلدان به صورت تک واحدی به پرورش گلها به روش کشت بدون خاک ادامه داد.

د- آماده سازی آوند کشت برای کشت بعدی:با پایان یافتن استفاده از آوند کشت، در صورتی که گیاهان کاشته شده دارای ریشه های انبوه نبوده و موارد مصنوعی بستر خیلی دچار آلودگی نشده باشد می توان با چند بار آبشویی و سپس ضد عفونی آن بهمراه شبکه های آبرسانی با بخار آب آنها را برای کشت بعدی آماده نمود، در غیر این صورت کلیه مواد مصنوعی بستر تخلیه و در طی مدتی که آوند کشت بدون کاشت می باشد کلیه مسیر های محلول رسانی و بستر ها با بخار آب و یا آب کاملا جوش ضد عفونی گردد.آنگاه پس از خشک شدن در زمان مورد نیاز بستر ها را از مواد دانه بندی شده و یا از پشم سنگ پر نموده تا محیط برای کشت بعدی آماده شود.

نظرات() 

عناصر ضروری ذرت

پنجشنبه 15 مرداد 1388

نویسنده: وحید تهمورثی | طبقه بندی:زراعت، 

ذرت

ذرت از محصولات مهمی است كه به عنوان غذای انسان و دام مطرح است . لذا نه تنها كمیت بلكه كیفیت آن نیز از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است .

 تاثیر عناصر مختلف بر ذرت و علائم كمبود آنها .

 ازت (N) : باعث افزایش مقدار پروتئین دانه ، رشد اندامهای هوایی ، و همچنین باعث افزایش عملكرد می شود . در صورت كمبود برگهای پیر از قسمت نوك شروع به زرد شدن كرده و در امتداد رگبرگ میانی به شكل V پیش می رود ( شكل 1) .

 فسفر (p) : به زود رسی ذرت كمك می كند . در نتیجه باعث می شود كه گیاه از تنش رطوبتی و گرمایی ، كه در مرحله گرده افشانی صورت می گیرد ، اسیب نبیند و اگر گیاه دچار كمبود شود برگها سبز تیره مایل به بنفش شده ، خوشه ها كوچك می شوند و دانه ها نامنظم می رسند .

 پتاسیم (k) باعث افزایش طول دوره پر شدن دانه می شود و به رسیدگی یكنواخت و افزایش تعداد دانه در خوشه كمك كرده و ورس را كاهش می دهد ، در صورت كمبود پتاسیم برگها نسبتاً دراز و چروكیده شده و خطوط زرد طولی زیر برگ ظاهر می شود . حاشیه برگها سوخته و قهوه ای شده ، خوشه ها كوچك باقی مانده و دانه تشكیل نمی شود .

روی (zn) :‌به افزایش ماده خشك گیاه كمك نموده و اگر گیاه دچار كمبود شود نوارهای كلروز روی برگ ایجاد شده و برگها پیچ خورده می شوند .

 

 بر (B) به تشكیل دانه گرده كمك كرده و در ساخت دیواره سلولی نقش مهمی ایفاء می كند . در صورت كمبود ، رشد گیاه كاهش یافته ، كوتولگی بوجود آمده و میزان تولید دانه كم می شود .

مس (cu) : در تشكیل لیگنین و ایجاد دیواره سلولی قوی گیاه كمك می كند و مقاومت گیاه را در مقابل پژمردگی كاهش افزایش می دهد . در صورت كمبود مس ، رشد گیاه كاهش یافته ، برگها زرد و پژمرده می شوند .

نظرات() 

گلکاری (سری دوم )

پنجشنبه 15 مرداد 1388

نویسنده: وحید تهمورثی | طبقه بندی:باغبانی، 

 میخک:Dianthus cayophyllus
Caryopyllaceae: تیره
گیاهی است بسیار قدیمی با سابقه طولانی کاشت که بهخاطر گلهایش در سراسر جهان معروٿ است. هم به صورتشاخه بریده و هم در باغچه ها قابل کاشت است گل آندر رنگهای بسیار متنوع و بسیار پرپر است. انواعوحشی آن نیز در کوهستانهای ایران‌، بیشتر درمحلهای سنگی می‌روید. برگهای آن متقابل‌، ساده‌،باریک است و جام گل آن دارای 5 گلبرگ دندانه داراست که از دو قسمت پهنک (قسمت پهن گلبرگ )و ناخنک( قمست باریک گلبرگ )تشکیل شده است.تکثیر میخک غالباً از طریق رویشی و توسط قلمه گیری از شاخه های سبزآن صورت می گیرد.

 قرنفل: Dianthus barbatus
Caryophyllaceae : تیره
گلی بسیار زیبا است که گلهایش رنگ‌های متنوع داشتهو در حاشیه‌ها استٿاده می‌شود. در ایران از قدیمدر باغها کشت می‌‌شده است. نسبت به سرما مقاوماست. بذر آن در تیر و مرداد کشت و نشاها در شهریورو مهر به محل اصلی منتقل می شود.


 گل صابونی ( بغدادی) Soponaria officinalis
Caryophyllaceae: تیره
از این‌رو به آن صابونی می‌گویندکه برگهای آندارای ماده ساپونینی (Saponin) است و مانند صابوندرآب کٿ می‌کند، در بسیاری از منابع بعنوان یکیازگلهای اصلی باغها ذکر شده است.

ستاره‌ای : Aster sp
Compositeae : تیره
دارای گونه های(Variety) بسیار زیاد است. گلهایریز و ستاره ای شکل به رنگ سٿید، آبی و طلاییدارد. روز کوتاه ( گیاهانی که به کمتر از 12 ساعتنورآقتاب در یک شبانه روز نیاز دارند) و دارایانشعابات متعدد می باشد. تکثیر آن غالباً از طریقکاشت بذر در اوایل اردیبهشت انجام می ‌شود و حدود
5 ماه بعد ازکاشت بذرها به گل می نشینند.


 همیشه بهار: Calendula sp.
Compositeae :تیره
از گلهای پاییزی است و تا اوایل بهار دوام دارد.گلهای آن زرد طلایی است. در باغها‌، در حاشیه‌ها وپای درختان ونیز نزدیک عمارت کاشته می‌شده است.

 جعٿری:Taget erecta
Compositeae :تیره
یکی ازگلهای قدیمی است که از سالها پیش کشت وپرورش آن درایران معمول بوده است. گل بهاره وتابستانه( نشاهای آن در ٿضل بهار وتابستان به محلاصلی کاشت منتقل می‌شوند. گل بهاره به گلیمی‌گویند که در بهار به گل می‿نشیند) است. بذر آنبه طور معمول در اردیبهشت ماه در خزانه ای آماده شده‌، سپس کشت می‌شود. نشا ظرٿ دو ماه آماده کاشتدر محل اصلی است

نظرات() 
  • تعداد کل صفحات : 2 
  • 1  
  • 2  

← درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ : وحید تهمورثی

← طبقه بندی

← آرشیو

← نظرسنجی

    به نظرتون در وبلاگ چه مطالبی باید زیادتر بشه؟





← آخرین پستها

← نویسندگان

← ابر برچسبها

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic